دشمن‌شناسی

ارسال شده توسط admin در تاریخ: 18 اکتبر 2017

هيچ موجودی بدون دشمن نيست. حتی خدا و مبادی عاليه هم دشمن دارند. منتها برخی از موجودات، چنانند كه دشمنی با آنها به جايی نمي‏رسد و در نهايت، دشمنی با آنها دشمنی با خويشتن است و ضرر و زيان آن به كسی مي‏رسد كه با آنها دشمنی و ستيزه‏گری مي‏كند؛ اينان در برابر دشمنان، آسيب‏پذير نيستند. در مقابل، برخی از موجودات، در برابر دشمنان آسيب‏پذير و چاره‏ای جز مبارزه و جهاد و حفظ و حراست خويش ندارند.

موجودات آسيب‏ناپذير
خدا و مبادی عاليه، آسيب ‏ناپذيرند. دشمنی با آنها جز وزر و وبال و خسران و زيان نيست. قرآن كريم مي‏فرمايد: «مَنْ كانَ عَدُوّا لِلّهِ وَ مَلائِكَتِهِ وَ رُسُلِهِ وَ جِبْرِيلَ وَ مِيكالَ فَاِنَّ اللّهَ عَدُوٌّ لِلْكافِرينَ». (1) «هركس دشمن خدا و فرشتگان و پيامبران و جبرئيل و ميكائيل است، (بايد بداند كه) خداوند دشمن كافران است». يعنی دشمنی با خدا و ساير كسانی كه در آيه فوق ذكر شده، نتيجه كفر است و خداوند دشمن كافران است. در حقيقت، ملاك دشمنی با خدا كفر است. ملاك دشمنی خدا نيز همين است. ممكن است كسی كافر باشد، ولی در عين حال، دم از دوستی با خدا بزند. اين دوستی با خدا، دوستی نمي‏آورد. دوستی خدا با كفر سازگار نيست. دوستی پايه ايمان است. دوستی كافر با خدا مثل دوستی آدم نادان است كه دوستی او جز دشمنی نيست. اصولاً دشمنی با فرشته و پيامبر و جبرئيل و ميكائيل، دشمنی با خداست؛ چراكه آن‏ها موجوداتی مقرّب در پيشگاه خدايند و اگر كسی با خدا دوست باشد، محال است كه با بارگاه‏نشينان حرم، دشمنی داشته باشد. اينان واسطه‏های فيض مي‏باشند. دشمنی با اينها دشمنی با فيّاض علي‏الإطلاق است. از اينرو قرآن مي‏گويد: «قُلْ مَنْ كانَ عَدُوّا لِجِبْرِيلَ فَإِنَّهُ نَزَّلَهُ عَلی قَلْبِكَ…». (2) «بگو: هر كس دشمن جبرئيل است، (بايد بداند كه) جبرئيل واسطه‏ای است كه قرآن را از فراز عالم لاهوت، بر قلب تو نازل كرده است».
جبرئيل كيست؟ نازل كننده وحی از طرف خدا به آن قلب نورانی و گشاده كه به او آمادگی پذيرش آن همه كمالات و دريافت آن همه فيوضات داده شده است. پيامبر كيست؟ پيامبر درست است كه از جنس بشر است، ولی دريادلی است كه نه تنها همه معارف الهی و آسمانی به سوی او سرازير شده، بلكه سينه‏ای موّاج از رأفت و رحمت دارد و رنج و مشقت انسانها بر او دشوار است و به خوشبختی و سعادت آنها حرص و آزی عجيب و وصف‏ناپذير دارد. «لَقَدْ جاءَكُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِكُمْ عَزِيزٌ عَلَيْهِ ما عَنِتُّمٌ حَرِيصٌ عَلَيْكُمْ بِالمُؤْمِنينَ رَؤوفٌ رَحِيمٌ». (3) «پيامبری از جنس خودتان به سوی شما آمد كه مشقت شما بر او دشوار و بر شما حريص و به مؤمنين رئوف و رحيم است».
دشمنی با اهل ايمان به خاطر ايمان، دشمنی با خداست
همان‏طوری كه دشمنی با مقربان درگاه خدا، دشمنی با خداست، دشمنی با اهل ايمان هم دشمنی با خداست. البته دشمنی با اهل ايمان، دوگونه است: گاهی دشمنی با اهل ايمان، به خاطر ايمان است. در حقيقت، شخص، دشمن ايمان است، نه دشمن مؤمن. اين دشمنی ، خطرناك است و طبعاً موجب كفر است. اگر كسی مؤمنی را به خاطر ايمانش بكشد، جزايش خُلود در جهنم است. چنانكه قرآن مي‏فرمايد: «وَ مَنْ يَقْتُلْ مُؤمِنا مُتَعَمِّدا فَجَزاؤُهُ جَهَنَّمُ خالِدا فِيها…». (4) «هركس مؤمنی را به عمد بكشد، كيفرش خلود در جهنم است». هرگز كسی كه ايمان را دوست دارد، ديگری را به خاطر ايمانش نمي‏كشد. مگر اينكه از روی خطا يا شبه عمد باشد.
در عين حال، ممكن است كسی با مؤمنی به خاطر مسائل شخصی دشمنی داشته باشد. اين دشمنی، دشمنی با ايمان نيست و اگر اين كس، خود اهل ايمان باشد، نه تنها مؤمنی را نمي‏كشد، بلكه از غيبت و تهمت و آزار او هم مي‏پرهيزد. اينگونه عداوتها ممكن است تا عالم پس از مرگ ادامه پيدا كند و اگر -احيانا- به تعدی و تجاوزی انجاميده و در اين دنيا فيصله نيافته، به محاسبه و مؤاخذه قيامت منتهی شود. ولی آنچه مهم است، اين است كه آيه قرآنی مي‏فرمايد: «وَ نَزَعْنا ما فِی صُدُورِهمْ مِنْ غِلٍّ إِخْوانا عَلی سُرُرٍ مُتَقابِلِينَ». (5) «هرگونه دشمنی و حسد و كينه‏ای را از دل آنها ريشه‌كن مي‏كنيم (و روحشان را نسبت به يكديگر پاكی و صفا مي‏بخشيم) و برادرانه بر تختها نشسته، روبه‏روی يكديگر قرار مي‏گيرند». و نيز مي‏فرمايد: «وَ نَزَعْنا ما فِی صُدُورِهمْ مِنْ غِلٍّ تَجْرِی مِنْ تَحتِهِمُ الأَنْهارُ…». (6) هرگونه كينه‏ای را از سينه‏های آنها ريشه‏كن مي‏كنيم، در حالی كه نهرها از زيرپای آنها جريان مي‏يابد». صفای بهشت، تنها صفای ظاهر نيست. صفای حور و قصور و اشجار و انهار، ظاهری است. آنجا صفايی برتر بايد. صفای برتر، صفای دلهاست. اگر اين باشد، صفای ظاهر هم هست و اگر اين نباشد صفای ظاهر، بي‏معنی است. صفای ظاهر، بدون صفای باطن، جهنمی بيش نيست و بهشتی كه پر از كينه و رشك و عداوت باشد، جهنم دره است.
به هر حال، از آنجا كه خداوند، عنايت ويژه‏ای به اهل ايمان دارد، دشمنی با مؤمنی را -در صورتی كه به مفهوم دشمنی با ايمان باشد- با دشمنی با خود همراه و يگانه ساخته است، چنانكه مي‏فرمايد: «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا عَدُوّی وَ عَدُوَّكُمْ أَوْلِياءَ…». (7) «ای كسانی كه ايمان آورده‏ايد، دشمن من و دشمن خود را دوستان خود نگيريد».
شأن نزول آيه فوق، اين است كه: «حاطب بن ابی بلتعه» با نوشتن نامه‏ای به مشركين مكه، مي‏خواست گزارش فعل و انفعالات جنگی مدينه، جهت فتح مكه را به اطلاع آنها برساند. اين خيانت از سوی منبع وحی فاش شد و خداوند، مؤمنان را از همكاری با كسانی كه پيامبر و يارانش را به جرم ايمان، از مكه اخراج كرده بودند، نهی كرد. عمر اجازه خواست كه او را بكشد. ولی چون او توبه كرد، پيامبر او را بخشود. او از مجاهدان بدر بود. (8)
مفهوم راستين نبرد با دشمنان خدا
نبرد با دشمنان خدا برای مؤمنان، يعنی نبرد با دشمنان خودشان. دوستی با آنها هم يعنی دوستی با دشمن خودشان. ممكن است تلقی و برداشت كسی اين باشد كه دشمنی با دشمنان خدا يعنی دشمنی با بشريت يا دشمنی با نژاد يا ملت يا طايفه. ممكن است بعضي‏ها شعار انسان‏دوستی و مخالفت با خشونت سر دهند و اينگونه مبارزات ايدئولوژيكی را محكوم كنند و با زير سؤال‏بردن هرگونه مبارزه و جهادی، روحيّه بي‏تفاوتی يا بدبينی را در افراد پديد آورند و آنها را از شهادت‏طلبی و ايثار در راه مكتب و در راه آرمانهای بلند انسانی و الهی باز دارند. ولی چنين نيست. اين پندار باطل، به هر شكلی كه نمود پيدا كند، برای كل بشريت، زيان‏بخش است. مولوی تمثيل جالبی دارد:
من عجب دارم ز جويای صفا / كو رمد در وقت صيقل از جفا
آن جفا با تو نباشد ای پسر / بلكه با وصف بدی اندر تو در
بر نمد چوبی كه او را مرد زد/ بر نمد او را نزد بر گرد زد
گر بزد مر اسب را آن كينه‏كش / آن نزد بر اسب، زد بر سُكسُكش
تا ز سُكسُك وا رهد خوش پی شود/ شيره را زندان كنی تا مِيْ شود
كسی كه چوب به قالی يا فرش مي‏زند، دشمنی با گرد و خاكی دارد كه در لابلای آن لانه كرده است. شلاّق زدن به گنهكاری كه مستحق مجازات است، شلاق به گناه است. همان گناهی كه در اعماق جسم و جان او لانه كرده است. بلكه بايد گفت: عذاب جهنم هم به معنای سوزاندن پليديها و آلودگيهای گنهكار است و اگر روزی پليديها و آلودگيهای او تماما سوخته شود، از جهنم خارج و داخل بهشت مي‏شود. جالب اين است كه عذاب از «عَذْب» به معنای آب خنك و گواراست. هر چند اهل لغت، كوشيده‏اند كه به آن، معنای ازاله گوارايی و خوشی زندگی ببخشند، (9) ولی به نظر مي‏رسد كه هر عذابی در باطن، «عَذْب» است. چنانكه عذاب تب، كشته شدن ويروسها و ميكربها و وسيله سلامت بدن است و عذاب چاقوی جراحی به معنای بريده شدن غدّه زايد و قطع عضو مزاحم است و اين عذاب ، در نهايت و در حقيقت، عذب است. اگر عذابی منتهی به خوشی و سلامت و پاكی نشود، به خاطر عدم قابليت است و بنابراين، بايد بگوييم به علاقه مشابهت و مشاكلت، به اين هم عذاب گفته مي‏شود.
قرآن به اهل ايمان سفارش مي‏دهد كه: «واَعِدُّوا لَهُمْ مَا اَسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ وَ مِنْ رِباطِ الْخَيْلِ تُرْهِبوُنَ بِه عَدُوَّ اللّهِ وَ عَدُوَّكُمْ وَ آخَرِينَ مِنْ دونِهِمْ لا تَعْلَمُونَهُمْ اَللّهُ يَعْلَمُهُم…». «هر اندازه مي‏توانيد، برای مقابله با آنها (دشمنان) نيروی جنگی و اسب‏های ورزيده فراهم كنيد، تا به وسيله آن، دشمن خدا و دشمن خويش و گروهی غير از اينها كه شما آنها را نمي‏شناسيد و خدا آنها را مي‏شناسد، بترسانيد».
ايجاد ترس و رعب در دل دشمنان خدا و دشمنان مسلمين، در حقيقت برای مغلوب‏ساختن صفات و ايده‏های مزاحم است. اصل، نيرومند شدن حق و ضعيف شدن باطل است. مقصود، كينه‏توزی و انتقام‏جويی نيست. هنگامی كه پهلوان شكست‏خورده عرب (عمروبن‏عبدود)، به قهرمان پيروز اسلام – حيدر كرّار غير فرّار- جسارت مي‏كند، او از روی سينه‏اش بر مي‏خيزد و اقدام به قتلش نمي‏كند، تا لحظاتی بعد كه خشمش فرو مي‏نشيند، به سراغ او رود. مولوی اين داستان آموزنده را به نظم كشيده است:
از علی آموز اخلاص عمل / شير حق را دان؛ منزّه از دغل
در غزا بر پهلوانی دست يافت / زود شمشيری برآورد و شتافت
او خَدُو انداخت بر روی علی/ افتخار هر نبيّ و هر وليّ
او خَدُو انداخت بر رويی كه ماه/ سجده آرد پيش او در سجده‏گاه
در زمان انداخت شمشير، آن علی / كرد او اندر غزايش كاهلی
گشت حيران آن مبارز زين عمل / از نمودن عفو و رحم بي‏محل
گفت بر من تيغ تيز افراشتی / از چه افكندی مرا بگذاشتی
در شجاعت شير ربّانيستی / در مروّت خود كه داند كيستی
راز بگشا ای عليّ مرتضی / ای پس از سوءالقضاء حُسن القضا
گفت من تيغ از پی حق مي‏زنم / بنده حقّم، نه مأمور تنم
شير حقم نيستم شير هوا / فعل من بر دين من باشد گوا
من چو تيغم آن زننده آفتاب / «ما رَمَيْتَ إِذْ رَمَيْتَ» در حراب
رخت خود را من زره بر داشتم / غير حق را من عدم انگاشتم
اگر دشمنی با مؤمن و مقدسات اعتقادی مؤمنين، دشمنی با خداست و اگر خداوند، آسيب‏ناپذير است، چرا انسان در انتخاب دوستان و دشمنان به راهی نرود كه به آسيب‌ناپذيرها پيوندد و از افتادن در دام آسيب‏ها و آسيب‏پذيري‏ها خود را بدور دارد؟ چرا انسان خود را بر لبه گودال آتش قرار دهد؟ عرب جاهليت چنين وضعی داشت. قرآن كريم درباره آنها فرمود: «…وَاذْكُرُوا نِعْمَةَ اللّهِ إِذْ كُنْتُمْ أَعْداءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْوانا وَ كُنْتُمْ عَلی شَفا حُفرَةٍ مِنَ النّارِ فَأَنْقَذَكُمْ مِنْها…». (10) «نعمت خدا را بر خويشتن به ياد آوريد در آن هنگامی كه با يكديگر دشمن بوديد و خداوند ميان دلهای شما الفت برقرار كرد و به بركت نعمت او با يكديگر برادر شديد و شما بر لبه گودالی از آتش بوديد و خداوند شما را از آن نجات داد». مردم مشرك عصر جاهليت، نه تنها دشمن خدا بودند، بلكه دشمن خود هم بودند. چرا كه نه امنيت و آرامش دنيوی داشتند و نه سرانجام خوشی برای آنها بود. دشمنی آنها با يكديگر، امری محسوس و ملموس بود. آنها به تجربه دريافته بودند كه امنيت و آسايش برای آنها نيست. جنگهای قبيله‏ای آنچنان وحشتناك بود كه همه انتظار ماه‏های حرام مي‏كشيدند. تازه خود ماه‏های حرام هم امنيت نداشتند؛ چرا كه آنها را جابه‏جا مي‏كردند.
قرآن كريم، اين عمل آنها را «…زِيادَةٌ فِی الكُفْرِ…» (11) ناميد. آنها به ميل و هوای نفسانی خود، ماهی را يك سال حلال، و يك سال حرام مي‏شمردند و مي‏كوشيدند كه چهار ماه حرام را در هر سالی به انتخاب خود، تعيين كنند. اينها همه پريشانی و ناامنی و دشمنی با خود و مقدسات بود. ممكن است گودال آتش، همان آتش جهنم باشد كه آنها بر لبه آن قرار داشتند و با فرا رسيدن مرگ در آن سقوط مي‏كردند و ممكن است مقصود، آتش فساد و رقابتها و كشمكش‏ها باشد. هر لحظه ممكن بود آتش جنگ برافروخته شود و هر لحظه وضعيت زندگی بحراني‏تر و انفجارآميزتر مي‏شد. راستی كه اگر بشر از خدا و معنويت دور شود، بزرگترين دشمن او خودش خواهد بود. اگر انسان با خدا آشتی كند، مي‏تواند با خودش هم آشتی كند. همه آنها كه با خدا و خويشتن آشتی كرده‏اند، با يكديگر هم به آشتی مي‏نشينند و اگر اين آشتی سوم، تحقق يابد، شعله‏های آتش فتنه و ترور و رقابت و فشار و زورگويی نيز فرو مي‏نشيند.
كوتاهی ما مسلمانان در مبارزه با دشمنان اسلام

امروز ما مسلمانان، آنگونه كه بايد و شايد با خدا و خويشتن در آشتی نيستيم و به همين جهت، از اتحاد و همبستگی محروميم. اكثريت ما مسلمانان، به لحاظ اسلام فردی، تسليم و تابعيم. ولی به لحاظ اسلام جمعی و اجتماعی، تابع و مطيع نيستيم و حكومت طاغوتها و طاغوتچه‏ها را برمي‏تابيم. بنابراين، از خدا و مكتب، فاصله گرفته‏ايم. امروز اسلام و مسلمانان از ناحيه صهيونيسم، در خطر جدی قرار دارند. مردم فلسطين با ايثارگري‏ها و شهادت‏طلبي‏های خود، حجت را بر همگان تمام كرده‏اند. دولتهای مسلمان، برای نجات آنها كاری نمي‏كنند. گويی آيه «وَ ما لَكُمْ لا تُقاتِلُونَ فِی سَبِيلِ‏اللّهِ وَ المُسْتَضْعَفِينَ…» را نخوانده يا فراموش كرده‏اند؟ اسرائيل و حاميانش بيداد مي‏كنند و ما با آمريكا نَرْد دوستی مي‏بازيم و ادعا مي‏كنيم كه برای مذاكره با آمريكا اجازه نمي‏خواهيم و حاضريم با نمايندگان آمريكائی دست دوستی بفشاريم و با آنها به مذاكره بنشينيم. امروز پاسخ سركوب، سركوب است نه مذاكره و نه فشردن دست دوستی. يك ميليارد و نيم مسلمان دنيا برای اسلام و برای خود چه خدمتی كرده است؟
در پيكر هر موجود زنده ‏ای، ممكن است غده‏ای چركين پديد آيد و سلامت و حيات او را به خطر اندازد. روزی غده چركين جنگهای طولانی ايران و روم، بود. اسلام آمد و نه تنها عرب جاهلی را به آشتی با خدا و خويش فرا خواند، بلكه در قلمرو هر دو امپراتوری نفوذ كرد و قدرت افسانه‏ای آنها را متلاشی ساخت و زمينه مساعدی برای روی آوردن مردم دنيا به دوستی با خدا و خويش فراهم كرد. امروز اين غده چركين، صهيونيسم است. شگفتا كه صهيونيسم، اسلام را به نبرد مي‏خواند و مسلمانان ساكت و آرام نشسته‏اند! امروز هيچ قدرتی نمي‏تواند صهيونيسم را تار و مار كند جز قدرت اسلام. قدرتهای ديگر مقهور صهيونيسم و همراهان و هواداران اويند. اگر مسلمانان به خود آيند و اگر اينان به يكديگر دست دوستی و برادری بدهند و با خدای خود آشتی كنند، فاجعه تمام مي‏شود و معنويت -كه از زندگی بشر، غريب و بيگانه شده- بر زندگی حاكم مي‏شود. چرا ما با رفتار خود حامی دشمنان خدا و دشمنان خود باشيم؟!
———————————
پی‌نوشت‌ها
1ـ بقره: 98.
2ـ‌بقره: 97.
3ـ توبه: 128.
4ـ نساء: 93.
5ـ حجر: 47.
6ـ اعراف: 43.
7ـ ممتحنه: 1.
8ـ سفینه‌البحار: ج 1، ص 284 (حطب).
9ـ نگاه كنيد به المفردات، راغب اصفهانی، ص 327 (عذب)
10ـ آل‌عمران: 103.
11ـ‌توبه: 37.

نویسنده : احمد بهشتی

منبع : سراج نت

بدون پاسخ برای "دشمن‌شناسی"

نوشتن نظر


  • Ali: سلام. مطالبتون خیلی خوبه.... ممنونم
  • Ali: سلام. آموزشی رو که نوشتین،عالیه،فقط توضیحات بیشتری از احیا قلبی ریوی و جلوگیری از
  • admin: سلام شما لطف دارین انشالله در مطالب بعدی در زمینه هایی که گفتین تلاشمو می کنم که بت

آمار گیر سایت